Στα φοιτητικά μου χρόνια, εκείνα της μεταπολίτευσης, ήμουν στο Δημοκρατικό Αγώνα του ΚΚΕ εσ.
Το 81 συγκινήθηκα από το όραμα της Αλλαγής και έγινα διπλωματικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού της Αλλαγής.
Το 89 κουράστηκα από την Αλλαγή και αποφάσισα όλως τυχαίως να αναλάβω διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Κ. Μητσοτάκη.
Το 93 ώριμος πλέον έθεσα υποψηφιότητα και έγινα βουλευτής.
Όμως το 94 μου προτάθηκε να διεκδικήσω τη δημαρχία Αθηνών και δέχτηκα. Εκλέχτηκα ως ο κύριος Τίποτα.
Το 2001 είδα ώριμες τις συνθήκες να σώσω τη χώρα από τους ανάξιους και τους καιροσκόπους πολιτικούς. Ίδρυσα το κόμμα μου.
Το 2002 όμως είδα πως θα έσωζα τη χώρα μου, αλλά μπορεί να μη διέσωζα το πολιτικό μου σαρκίο, εγώ το υπόδειγμα σταθερότητας.
Έτσι ανακοίνωσα πανηγυρικά τη διάλυση του κόμματος και επέστρεψα στη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη.
το 2004 αποφάσισα να διασώσω τον Τουρισμό. Και τα κατάφερα. Εσωσα όλα τα κονδύλια του υπουργείου.
Γι’ αυτό το 2007 αποφάσισα να σώσω και τα κονδύλια του Υπουργείου Υγείας. Τα κατάφερα μια χαρά.
Το 2009 αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να σώσω τη ΝΔ από την Ντόρα και έθεσα υποψηφιότητα.
Είδα όμως τις δημοσκοπήσεις να μη συμφωνούν μαζί μου και ανακοίνωσα πως δε θα σώσω εγώ τη ΝΔ αλλά ο Αντωνάκης.
Επομένως, και για να ολοκληρώσω το λιβανωτό του προσώπου, ερωτώ:
-Μα ποιος είμαι τέλος πάντων; Ο Αβραμόπουλος;
ΥΓ. Μαράκι, για πρόσεχε την πορεία σου στο μέλλον, σε παρακαλώ.
